Τρόπος και εποχή σποράς λαχανικών

Λαχανόκηπος

Τα φυτά, ανάλογα με το μέγεθος των σπόρων τους φυτεύονται με διαφορετικό τρόπο:
αυτά που έχουν μικρούς σπόρους ανακατεύονται με άμμο και στη συνέχεια σπέρνονται πεταχτά.
Αυτά με μεγαλύτερους σπόρους, φυτεύονται στη σειρά και σκεπάζονται με λίγο χώμα.
Οι σπόροι στη συνέχεια πιέζονται ελαφρά με σανίδα και ποτίζονται με προσοχή και χωρίς πίεση από χαμηλά.


Σπορά σε προστατευμένα σπορεία

Ιανουάριος – Φεβρουάριος
Μελιτζάνες, βασιλικός, σέλινο, πιπεριές, ντομάτες, κουνουπίδι.

Μάρτιος – Απρίλιος
Ντομάτα, αγγούρια, πιπεριά, κολοκυθάκια, μαϊντανός, πράσο, μελιτζάνα, καρότα.

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος
Ραδίκια, ρόκα, μαρούλι, σπανάκι, σκόρδα, μαϊντανό.

Νοέμβριος – Δεκέμβριος
Μπιζέλια, σπανάκι, ρεβίθια.


Σπορά σε ανοιχτό χώρο:

Ιανουάριος - Φεβρουάριος
Καρότο, πράσο, σέσκουλα, σπανάκι, μαρούλι, σπανάκι, μπιζέλια, φάβα.

Μάιος – Ιούνιος
Αγγούρια, μελιτζάνες, κολοκύθα, κολοκυθάκια, καρότα, πιπεριές.

Ιούλιος – Αύγουστος
Σπανάκι, ραδίκια, λάχανο, παντζάρι, καρότα, ρόκα, μαϊντανό.


Φύτευση νεαρών φυτών

Ιανουάριος - Φεβρουάριος
Σκόρδα, πράσινα κρεμμυδάκια.

Μάρτιος - Απρίλιος
Ντομάτες, κολοκυθάκια, αγγούρια, μελιτζάνες, μαϊντανός, πιπεριά, πράσο, καρότο.

Γεράνι, Pelargonium zonale

Το γεράνι, Pelargonium zonale είναι ευρέως διαδεδομένο καλλωπιστικό φυτό χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις στην καλλιέργεια του. Το γεράνι ανήκει στο γένος Pelargonium, που σε αυτό ταξινομούνται περίπου 250 είδη ποωδών, φρυγανωδών ή θαμνωδών φυτών. Η καταγωγή των καλλωπιστικών γερανιών είναι από τις εύκρατες περιοχές και προτιμούν τις ζεστές και ηλιόλουστες θέσεις, ενώ είναι ευαίσθητα στο ψύχος. Στο γένος Pelargonium υπάρχουν είδη όπου παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον ως καλλωπιστικά φυτά, εκτός από το κοινό γεράνι, Pelargonium zonale, to Pelargonium peltatum (βαμβακούλα), Pelargonium capitatum και άλλα, ενώ υπάρχουν πολλές ποικιλίες και υβρίδια.
 

 Γεράνι: Μορφολογία

Το γεράνι, Pelargonium zonale είναι ποώδες καλλωπιστικό φυτό με ύψος από 10 cm. για νάνες ποικιλίες, ενώ υπάρχουν και μερικά υβρίδια που φτάνουν και ξεπερνούν το 1,5 μέτρο. Είναι καλλωπιστικά φυτά που διατηρούν το φύλλωμα τους κατά τη διάρκεια του έτους. Τα φύλλα τους είναι απλά, με μακριούς μίσχους. Ανθίζουν επάκρια από ανθοφόρους οφθαλμούς και δημιουργούν ταξιανθίες σε σκιάδιο. Τα άνθη τους εμφανίζουν μεγάλη ποικιλία χρωμάτων. Η ανθοφορία στο γεράνι έχει μεγάλη διάρκεια που μπορεί να φτάσει και τους 6 μήνες. Τα άνθη ανοίγουν  από τις αρχές Μαΐου και μπορεί να παραμείνουν έντονα ανοιχτά μέχρι και το τέλος του φθινοπώρου.

Καλλιέργεια για το γεράνι

Η καλλιέργεια στο γεράνι, Pelargonium zonale  δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολη, αναπτύσσονται εύκολα, ενώ δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικά σε θερμοκρασίες, έδαφος και νερό. Είναι βασικό, λόγω της ευαισθησίας τους στο ψύχος, να φυτεύεται ή να μεταφέρεται σε προφυλαγμένες θέσεις κατά τους χειμερινούς μήνες. Το πρόβλημα αυτό είναι πιο έντονο στη Β. Ελλάδα όπου και συνίσταται να εκριζώνονται πριν τους πρώτους παγετούς, να κλαδεύονται, να τοποθετούνται σε φυτοδοχεία και να ξαναφυτεύονται στο έδαφος την επόμενη άνοιξη. Κατά την περίοδο της ανθοφορίας τους απαιτούν αρκετά και επαρκή  ποτίσματα, ενώ οι ανάγκες τους σε νερό περιορίζονται αρκετά κατά το χειμώνα. Καλό είναι κατά την εφαρμογή του ποτίσματος να μην βρέχονται τα φύλλα και οι ανθοταξίες των φυτών, διότι μπορεί να προκύψουν ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη μυκητολογικών προσβολών.


Πολλαπλασιάστε εύκολα γεράνια

Τα γεράνια πολλαπλασιάζεται εύκολα ως καλλωπιστικά φυτά και αυτό μπορεί να επιτευχθεί με το σπόρο, με σπορά κατά την Άνοιξη και με μοσχεύματα. Συνήθως όμως ο πολλαπλασιασμός του γερανιού γίνεται με μοσχεύματα, όπου κόβονται βλαστοί, από τις κορυφές του φυτού, μήκους περίπου 10 cm., κατά την Άνοιξη ή το καλοκαίρι. Τα  μοσχεύματα αποφυλλώνονται μερικώς ή ολικώς και φυτεύονται στο έδαφος ή σε φυτοδοχεία σε μίγμα άμμου-τύρφης 1:1. Όταν οι βλαστοί στο γεράνι φτάσουν σε μήκος 15 cm. κόβονται οι κορυφές τους, έτσι ώστε να βλαστήσουν πλάγια. Το γεράνι, Pelargonium zonale καλό είναι να κλαδεύεται κάθε χρόνο, κατά τις αρχές της Άνοιξης, στο 1/3 του ύψους τους.

Εχθροί και ασθένειες στο γεράνι

Το γεράνι Pelargonium zonale προσβάλλονται συνήθως από αφίδες που είναι και φορείς ιώσεων, ενώ είναι ευαίσθητα στις σκωριάσεις και κατά το φθινόπωρο, σε συνθήκες υψηλής υγρασίας, στον βοτρύτη (τεφρά σήψη).


Πηγή: http://gardenguide.gr

Το Κάρδαμο

Το κάρδαμο είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό ανήκει στην οικογένεια των Κραμβοειδών (Brassicaceae) (συνώνυμη περιγραφική ονομασία Σταυρανθών (Cruciferae).
Είναι αυτοφυές φυτό και τα φύλλα του φύονται κοντά στη βάση του έχουν δυνατή πικάντικη γεύση και χρησιμοποιούνται σε σαλάτες και διάφορα γαρνιρίσματα.
Υπάρχουν αρκετά είδη κάρδαμου.
Τα πιο σημαντικά είναι:
Κοινό κάρδαμο. Γνωστό και ως κάρδαμο της Ορλεάνης, επιστημονική ονομασία Λεπίδιο το ήμερο (Lepidium sativum). Μονοετές και ποώδες φυτό με καταγωγή από την Ασία, αναπτύσσεται εξαιρετικά γρήγορα. Καλλιεργείται σε αρκετές περιοχές και έχει χρήσεις στη μαγειρική, σε σαλάτες, γαρνιτούρες και σούπες.
Νεροκάρδαμο. Έχει την επιστημονική ονομασία Ναστούρτιο το φαρμακευτικό (Nasturtium officinale). Πολυετές ποώδες φυτό με βλαστούς που έρπουν. Η καταγωγή του είναι από την Ευρώπη και σήμερα βρίσκεται σε πολλές περιοχές της γης κοντά σε λίμνες, ρυάκια ποταμούς και χαράδρες. Ως φρέσκο τρώγεται σε διάφορες σαλάτες ενώ βράζεται και τρώγεται ως λαχανικό, σε σούπες κ.λ.π.
Πικροκάρδαμο ή κάρδαμο των λιβαδιών. Χαμηλή πόα με λευκά ή ροζ άνθη. Βρίσκεται σε περιοχές του βόρειου ημισφαιρίου της γης. Τα φύλλα του είναι σαρκώδη και έχουν πικρή γεύση.

Κάρδαμο/κακουλέ: αφαιρεί φακίδες και πανάδες, καρδιοτονωτικό, περιέχει βιταμίνη C.

Πηγή: http://el.wikipedia.org

Τι είναι το μελλισόχορτο (Melissa officinalis)

ΜΕΛΛΙΣΟΧΟΡΤΟ (Melissa officinalis)

Το μελλισόχορτο ήταν γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων, ο Διοσκουρίδης το πρότεινε για τις θεραπείες πληγών αλλά και την προσθήκη των φύλλων του σε κρασί για την θεραπεία διαφόρων ασθενειών.Nέες έρευνες έχουν δείξει ότι μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στην θεραπεία του επιχείλιου έρπητα.

ΙΣΤΟΡΙΑ

 Το μελλισόχορτο ήταν γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων, ο Διοσκουρίδης το πρότεινε για τις θεραπείες πληγών αλλά και την προσθήκη των φύλλων του σε κρασί για την θεραπεία διαφόρων ασθενειών.

Ο Πλίνιος το χρησιμοποιούσε για  να σταματά τις αιμορραγίες .Κατά τον 10ο αιώνα οι Άραβες γιατροί το συνιστούσαν για την αντιμετώπιση της νευρικότητας και του άγχους.

Σήμερα, αυτό το βότανο χαίρει μεγάλης  εκτίμησης  για τις ηρεμιστικές του ιδιότητες και νέες έρευνες έχουν δείξει ότι μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στην θεραπεία του επιχείλιου έρπητα.

Είναι φυτό ιθαγενές της Νότιας Ευρώπης, Δυτικής Ασίας και Βόρειας Αφρικής, είναι πολυετές φυτό και μπορεί να φτάσει τα 60 εκ. ύψος.

ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ & ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

 Περιέχει φλαβονοειδή, τριτερπένια ,πολυφαινόλες, ταννίνες και πτητικό έλαιο.

 Βοηθά στην καταπολέμηση βακτηρίων τα οποία προκαλούν μολύνσεις, όπως ο στρεπτόκοκκος και τα μυοβακτηρίδια  χάρη στις πολυφαινόλες που περιέχει  αλλά είναι και φυσικό αναισθητικό που βοηθά στην ανακούφιση των πόνων των τραυμάτων. Το φυτό έχει αντιβιοτική δράση ενώ χρησιμοποιείται σε πολλές αλοιφές που προορίζονται για την αντιμετώπιση του έρπητα.

Τα φύλλα που είναι ευεργετικά για την κατάθλιψη και την ένταση. Έχουν επίσης φυσώδεις ιδιότητες κατά συνέπεια είναι ιδανικό για όσους υποφέρουν από πεπτικές διαταραχές όταν έχουν στεναχώρια ή άγχος. Το μελισσόχορτο είναι δροσιστικό και έτσι τα φύλλα του είναι καλά για εμπύρετα κρυολογήματα.

Θυμάρι - Thymus vulgaris

Το θυμάρι ή θύμιο (Θύμος ο κοινός,  Thymus vulgaris) είναι αειθαλής θάμνος 15-30 cm, με μακριά στελέχη (Εικόνα 1). Απαντάται στις νότιες και μεσογειακές περιοχές της Ευρώπης, σε διάφορες περιοχές της Ασίας και καλλιεργείται στη βόρεια Αμερική. Ανήκει στο γένος Thymus της οικογένειας Lamiaceae. Το θυμάρι παρουσιάζεται με συμπαγείς τούφες από ξυλώδη πολυδιακλαδωμένα στελέχη. Τα φύλλα του είναι στενά και ελλειπτικά. Κατά την αποξήρανση αποκτούν ένα καφέ-πράσινο χρώμα και αναδύουν το άρωμα τους αφού θρυμματιστούν. Η γεύση τους είναι πολύ δυνατή, ελαφρώς καυστική και πλούσια. Η απόδοση του φυτού σε αιθέριο έλαιο είναι 1-2% και το κύριο συστατικό του είναι η θυμόλη ή καμφορά του θυμαριού. Στην Ελλάδα υπάρχουν 23 αυτοφυή είδη, τα πιο σημαντικά είναι το Άγριοθυμάρι (Thymus capitatus)  που βρίσκεται σε πολλές βραχώδεις, ορεινές, ξηρές περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας (Εικόνα 2), το χαμοθρούμπι (Τhymus striatus) που βρίσκεται σε πεδινές περιοχές και λιβάδια της Μακεδονίας και της Θράκης και τέλος το Σμάρι ή θυμάρι της Αττικής (Thymus atticus) που βρίσκεται σε διάφορες βραχώδεις περιοχές της Αττικής, της Κορινθίας, της Αχαΐας και του Ολύμπου.

Καλλιέργεια θυμαριού (Thymus vulgaris)

Το θυμάρι αναπτύσσεται σε εύκρατα κλίματα (σε ζεστές, ξηρές και ηλιόλουστες περιοχές), ενώ η καλλιέργεια δεν αποδίδει τα μέγιστα σε σκιαζόμενες θέσεις. Το pH του εδάφους πρέπει να είναι από 4,5 έως 8 με άριστη τιμή pH το 6,3. Η ανάπτυξη του θυμαριού δεν ευνοείται από την υπερβολική υγρασία, λόγω της ευαισθησίας του στις ασθένειες που προκαλούν σηψιρριζίες. Έχει την ικανότητα να αντέχει στην έλλειψη νερού, αλλά μια στάγδην άρδευση με την αναγκαία ποσότητα νερού θα έχει ευεργετικά αποτελέσματα στην απόδοση της καλλιέργειας. Η κατάλληλη εποχή φύτευσης των σποροφύτων είναι το φθινόπωρο ή η άνοιξη. Η συγκομιδή γίνεται το 2ο έτος και εξαρτάται από την τελική διάθεση του προϊόντος. Δηλαδή αν προορίζεται για την παραγωγή του αιθέριου ελαίου και ξηρής δρόγης η κοπή γίνετε στην έναρξη της άνθησης, ενώ αν προορίζετε για νωπό προϊόν γίνετε πριν την άνθηση (συλλέγουμε τις κορυφές των βλαστών) όταν το φυτό έχει ύψος 15 cm. Η συγκομιδή πραγματοποιείται 1 φορά το χρόνο αλλά μπορεί να φτάσει έως και 3 φορές αν η καλλιέργεια αρδεύεται.
  

Ιδιότητες-Χρήσεις του θυμαριού

Είναι μελισσοκομικό φυτό.
Χρησιμοποιείται ως ισχυρό αντιοξειδωτικό στα τρόφιμα και στην φαρμακευτική.
Το αιθέριο έλαιο του θυμαριού χρησιμοποιείται κυρίως για την αντιμικροβιακή, αντιμυκητιακή καθώς και την καρδιοτονωτική του δράση (αναπνευστικά προβλήματα, γαστρίτιδα, βρογχίτιδα, άσθμα λαρυγγίτιδα). (Εικόνα 3)
Ακόμα το αιθέριο έλαιο χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση δερματολογικών προβλημάτων από ακμή, δερματίτιδα, εκζέματα, τσιμπήματα εντόμων και διευκολύνει την πέψη του στομάχου.
Βρίσκει εφαρμογή στην βιομηχανία τροφίμων και την ζαχαροπλαστική είτε ως αντιοξειδωτικό είτε για να προσδώσει άρωμα και εμφάνιση.
Διατήρηση καλής στοματικής υγιεινής (παρασκευάζονται οδοντόπαστες από το θυμάρι).

κείμενα-φωτογραφίες
Χρύσα Πανταζοπούλου
M.Sc. Γεωπόνος Γ.Π.Α.

Πηγή: http://gardenguide.gr/home.html